ANA SAYFA
İletişim
GALERİ
ZİYERETŞİ DEFTERİ
Elazığ Hakkında Bilgiler
KARİKATÜRLER-GÜLMEÇİZ
Elazığ Türküleri
KEPÇE ; DÜNYADAKİ YENİ KULAĞINIZ OLACAĞIZ
=> Laik hukuk ve cumhuriyet
=> Toplum baskısı
=> 'Ali topu Agop'a at!'
=> Hrant davasında savcılardan deliller saklanıyor
=> F tipinde
=> TUHAF BİR REFERANDUM
=> Can Dündar Ada tayyipp yakışıklı mı?
=> MEHMED UZUN
=> Can Dündar filler
=> Hayatımız zamanaşımı
=> Can Dündar Ada bahçede donla dolaşmak
=> Kaz Dağları
=> artık YETER
=> MUALLAK KILIÇ DEVRİ BAŞLADI ,ANAYASA MAHKEMESİNDE İLGİNÇ DÖNEM
=> Üzüm Üreticileri Fabrika Kuracak
=> Can Dündar Ada Askerler
=> rehineler
=> Sizi çok özleyeceğiz
=> Bahçesarayda Eğitim
=> Varoş Kralının İhtiyaç Listesi
=> SON DÜŞEN KALE
=> İNFAZLAR
=> samir amin yeni dünya düzeni hakkında
=> O Öldü! Hepimizin Gözü Aydın! (Aziz Nesin)
=> keklikler
=> AŞURA
=> DİNİN SAHİCİLİĞİ
=> on iki imam
=> MUHARREM MATEMİ VE MATEM ORUCU
=> NEWRUZ
=> 1 Mayıs 1977 Katliamı
SAKLAMA
ANKETE KATIL MA
"Ülkesini en çok seven, işini en iyi yapandır."
DÖRT GÜVERCİN
ZARİK Lİ RESİMLER
TÜRKÜLERİN DİLİ
ACIYI BAL EYLEDİK Yıldırım Türker
seta picture
KÖYÜM
 

O Öldü! Hepimizin Gözü Aydın! (Aziz Nesin)

O Öldü! Hepimizin Gözü Aydın! (Aziz Nesin)

Can Dündar


*Can Dündar'ın Yakamdaki Yüzler adlı kitabından alınmıştır.

 

Gözün aydın Türkiye!...

O, sustu artık...

Gümüş saçlı küçük adamdan kurtulduk. Artık kimse tepkisizliğimizi, duyarsızlığımızı, aptallığımızı yüzümüze vuramayacak. “Biz büyük milletiz” yalanlarına kimse parazit yapamayacak.

O’nun cüretkâr meydan okuyuşlarını görmeyecek, cesur yazılarını okumayacağız. Kimse yaklaşan tehlikeden, bağnazlığın kör bıçağının boynumuza saplanmak üzere olduğundan söz edemeyecek. Kimse Tanrı’yı sorgulayamayacak. Kimse öylesine gözü kara yürümeyecek karanlığın üstüne...

Gümüş saçlı küçük adam artık uykularımızı kaçıramayacak.

 

Z

Susacağı günü nasıl da iple çekmiştik.

O konuştukça suskunluğumuzdan utanıyorduk çün­kü...

O sivri dili susuverse, vicdanımızda kanayan bir yara kapanacaktı sanki. “Canım, ses çıkarmayan bir ben değilim ki... herkes suskun” yalanında teselli bulacaktık. “Hem konuşup da ne olacak” yılgınlığıyla köşemize çekilecektik.

Ama O konuştu; kanayan yaramıza tuz basarcasına...

80 yaşında bir delikanlı, şehir şehir, kapı kapı gezerek bize aydın olmanın, yurttaş olmanın, insan olmanın sorumluluğunu hatırlatmaya çalıştı; kâh alay ederek, kâh itip kakarak, kâh tutuşup yanarak...

Duymazdan, görmezden geldik...

O’nun feryadı duvarları sallarken, sağduyumuzun kapılarını kapattık, çığlığını duymamak için... Gaflet uykumuz bölünmesin diye kör ettik benliğimizin gözlerini... Dudaklarımızı mühürledik, ses vermekten korkarak...

O, tek kişilik koca bir ordu gibi yürürken üstüne karanlığın, ardından bakakaldık.

Ateşe attılar, evlerimizde seyrettik.

Suçu üstüne yıktılar, O’nu yalnızlığa terk ettik, hançerledik sırtından...

Son şiirinde “Tanıdım acısından” diyordu, “Hançerin nakşı... bizim ora işi...”

Ama bitti işte...

Kırıldı ruhumuzun salonundaki küçük dev ayna...

Artık tepkisizlikten kararmış yüzlerimizi görmeden, mutlu mesut yaşar gideriz... yeni asilere “bizim ora işi hançerler bileyerek”...

Z

 

O, çoktan toprağa gömdüğümüz savaş baltamızdı bizim...

Unuttuğumuz isyanımız, terk ettiğimiz vicdanımızdı...

İçimizdeki tiyatronun duvarına astığımız iki mask gibiydi: Biri kocaman gülen, diğeri kocaman ağlayan... Gülenin kahkahasında bir hüzün, ağlayanın dudağının kenarında muzip bir gülücük...

Güldürse sarsılıyor, kaş çatsa gülümsüyorduk.

Karanlığın bekçileri, cesaretine kibrit çalarlarken “Canım, O da öyle konuşmasaydı” diye yazmamış mıydı, şimdi ardından ağıt yakanlar?...

Önce O’nu durdurmalıyız” dememiş miydi, suskunluğun avukatları...

Durdu işte...

O deli kalp durdu.

Artık uykularınız kaçmayacak.

80’lik bir delikanlı meydan meydan dövüşürken, ben titreyen kalemimle sığınacak delik arıyorum” eziklikleri bitti. Artık ne Tanrı’dan kuşkulanan çıkacak, ne de milletin koyunluğuyla dalga geçen...

Eğip bükmeden konuşan, gümüş saçlı küçük adam sizlere ömür...

 

Z

 

Şimdi cesedini parçalıyorlarsa kadavra için...

N’olur ellerini bize verin...

Şiirler, öyküler, dilekçeler yazalım, gülleler kadar ağır, yıldırımlar kadar yaman...

Sıkıp parmaklarını yumruk yapalım, karanlıklar öldüğünü bilmesin diye...

Tırnaklarını verin, toprağı kazıp, savaş baltalarımızı çıkaralım, gömdüğümüz yerden...

Sesini verin bize, bağıralım O’nun kadar gür, O’nun kadar kararlı...

Gücünü verin, kapı kapı gezip, uyuyan ruhları, sarsarak uyandıralım gaflet uykusundan... Şeriata karşı konferanslar düzenleyelim. Çocuklar büyütelim aydınlık yarınlar için...

Madem ki kalbi Ege’de kaldı... beynini verin bize...

Susan dudakların kenarındaki mührü çözelim...

Konuşalım, bağıralım sessizliği yırtana kadar...

Haykıralım... ki bizi duysun... ve rahat uyusun gümüş saçlı küçük adam...

 

08-07-1995


Bugün 16209 ziyaretçi (35046 klik) kişi burdaydı!
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=